IMM 2003 - Italy

pictures

Hèhè, na ca. 3.500 km in 6 dagen ben ik sinds maandagavond weer terug in Nederland. Gardameer - Amsterdam was ook met een Mini in 1 dag te doen (13 uur rijden, ruim 1300 km). Anders waren het 7 dagen geweest :). De IMM was overigens leuk, warm en helaas niet zo groot als ik had gedacht. Ben er ook maar een dag geweest. En heb lang niet alle Nederlanders gespot (natuurlijk wel The Man in Black Van: Anne). Voor de statistici onder ons: 6 dagen, 3.340 km, 237 liter benzine, gemiddeld ruim 1 op 14. Wel ruim 1 liter olie, maar dat zal met het bergrijden te maken hebben.

Mijn verslag:

Elk jaar mag ik van vrouw en kinderen even ‘buiten spelen’ (waarvoor bij deze alweer mijn dank). Sinds 1999 betekent dat voor mij een aantal dagen met een vriend naar een Mini event. De eerste keer was dat het grote Mini 40 festijn op Silverstone. Het jaar daarna was dat de London to Brighton rit. Weer een jaar later de IMM in Schotland. Naast gezellig was de IMM 2002 vooral heel erg nat. Gelukkig zou de IMM 2003 in een warmer land zijn. Tijd om het thuisfront voor te gaan bereiden. Na een half jaar lobbyen volgens het befaamde poldermodel kreeg ik begin 2003 groen licht. Hihar, Italy here I come.

Dag 1, 2: de heenreis
Woensdagochtend heel relaxed rond 12 uur uit Amsterdam vertrokken. Eerst naar Wilnis om mijn reismaatje op te halen. Besloten was om de eerste dag flink kilometers te maken om zo vanaf donderdag de bergen in te kunnen. Via Zwitserland naar het eerste doel: Passo del Stelvio. Maar het zal ook eens geen Mini met karakter zijn. Ik zal het beknopt proberen te omschrijven. Bij Basel gingen we op zoek naar een hotel, niet langs de snelweg (highway hotel of horror) maar ergens op weg naar Bad Sackingen. Hoor ik ineens een eigenaardige ratel door de muziek heen. Op de snelweg kon je dat niet horen vermoed ik met dak open en 140 kruisen :). De ratel werd een mechanische boing en toen de auto maar stilgezet. Er stopte meteen iemand om te helpen (aardige mensen die Duitsers!). De bestuurder wees ons de weg naar een universeelgarage die vast nog wel open was om 9 uur 's-avonds, en dat bleek ook zo te zijn!! Na een snelle diagnose (Radlager linksvorne ist kaput) de auto in de garage gezet en naar een hotel gebracht door een monteur. De volgende ochtend half acht weer bij de garage. Er waren natuurlijk geen onderdelen voorradig te zijn maar na een belrondje was er al snel een garage vlakbij gevonden die ons wel wilde helpen. Dus heel langzaam doorrijden (15 km, half uur rijden). Die garage, een Rover dealer, wilde ons wel helpen. Maar uiteraard niet vandaag, maar morgen. Het onderdeel zou eventueel dan maandag of dinsdag binnen zijn... jaja. , wegwezen dus. Weer verder rijden... Ondertussen had ik via Leen en Pascal van de Bos van Boss Classics een adres gekregen vlakbij Zurich. Daar woont Gregor Nick (in Zufikon om precies te zijn). Dat hebben we nooit gehaald want ergens bij de grens werd de ratel een gekerm en kon ik ook niet meer normaal sturen (wiel wilde rechtdoor, ik niet). Bij Jacob Autohaus (gespecialiseerd in foute auto's en zelfs een dikke, foeilelijke Lotus Esprit met 11.000 miles voor E 22.000) wilde ze ons wel helpen. Weer een belrondje, maar nergens het onderdeel op voorraad. Gregor zat al in Italië en zijn leerling monteur kon ons niet helpen (heel aardig maar nog geen verstand van Mini’s). Uiteindelijk op aanwijzingen van Gregor wel het juiste onderdeel gevonden en een dikke Honda, brede banden en striping natuurlijk, meegekregen om het onderdeel in Zufikon te gaan halen! Over de grens en terug dus, en dat aan een Nederlander. Enfin, om half acht begonnen met zoeken naar een garage en om half vijf konden we doorrijden naar Passo del Stelvio. Onderweg nog een Ferrari gepest (oke, was ietsje sneller) en probleemloos naar Sta Maria gereden. In Zwitserland een eenvoudig hotelletje gevonden aan de voet van de Stelvio, eenvoudig maar schreeuwend duur bleek later (2 personen slapen, diner en lunch voor € 240). Volgende keer slaap ik wat verder van een beroemde pas af in een tentje...

Dag 3: Stelvio en Gavia
Eindelijk dan de beklimming waar ik zolang over gedroomd heb. Op weg naar boven, al best steil, bleek uit de borden dat de pas dicht was. Even twijfelen en kaart lezen, en toen toch maar naar boven gereden. Het was nog vroeg dus we waren de enige. Achja, als bovenop ergens de slagboom dicht is rijden we toch gewoon terug nietwaar. Gelukkig viel het mee. De weg naar boven was op stukken wel onverhard maar dat maakte het snel bochten nemen wel zo leuk (de motoren die me wilden inhalen hielden het in ieder geval niet bij).

Zwitserland (Sta Maria) - Passo del Stelvio
 
Om de foto op de brug te maken moest ik wel door de sneeuw rijden. Dat liep net goed af, bleef bijna steken. En de oorlogsstrepen van de (rots)bodem staan op de carterbeschermngsplaat.

Bovenop de Stelvio - afdaling Trafoi

Via de Oostenrijkse kant naar boven zijn het bijna 50 haarspeldbochten (ze zijn genummerd). Die heb ik twee keer gereden omdat we bij Trafoi erachter kwamen dat dit toch niet de weg naar Italië was.

Dus: Trafoi - weer naar boven

De Stelvio en de Gavia zijn om te rijden echt uniek. Zeker met een opgevoerde motor die om te klimmen boven de 3.500 toeren gehouden moet worden. Door de nieuwe nokkenas (Kent MD 286) en wat andere specialties ligt mijn vermogensband tussen de 3.000 en de 7.500 toeren. Een haarspeldbocht bergop moet is dus in zijn 1 nemen op minimaal 3.000 - 3.500 toeren. Dat vereist een speciale bochtentechniek nl. snel en ruim. Goed kijken dus of de weg vrij is en volgas naar boven. Daar is een Mini echt voor gemaakt. De andere weggebruikers vonden het wat minder, die reden liever rustig naar boven. Vandaar dat we 2 Panther's, een 911 Cabrio, een MX 5 en een SL500 hebben ingehaald. Naar benden ging wat dat betreft een stuk relaxter maar was wel wat zwaarder voor de remmen.

Gavia

De Gavia was nog wel echt gesloten. En ook meteen een stuk onbegaanbaarder. De weg is minder goed en een stuk smaller. En van een reling hebben ze ook nog niet gehoord. Wel heel woest en dreigend allemaal.

Daarna zijn we doorgereden naar het Gardameer om maar eens bij te komen.

Dag 4: IMM2003

Uiteindelijk kwamen we zaterdag bij de IMM aan. Het was erg rustig en enorm warm (na Schotland wel een verademing :). Later bleek dat veel mensen overdag op het strand lagen. Dat hebben wij in ieder geval ook gedaan. De IMM was niet helemaal wat ik verwacht had. Ik heb ook nog steeds het Mini 40 festijn op Silverstone in mijn hoofd. Nu waren er maar een tiental kraampjes waar 'things'n'stuff' werd verkocht. Wel staan kijken bij het circuit waar nieuwe en oude Mini's een aantal rondjes mochten rijden. Een jongen reed iets te enthousiast over een autoband en reed daarmee zijn versnellingsstang kapot. En het geluid van een nieuwe Mini (welk geluid..) valt in het niet bij die van een echte Mini. Moet wel toegeven dat die Cooper S wel erg hard reed. Op het kleine circuit nog een heel radicale Mini aan het werk gezien. Ik dacht dat 10" de kleinste maat was, niet dus. Deze reed op 8" slicks ofzo. De bochtsnelheden die hij haalde waren wel enorm. Bij elke bocht gutste de benzine uit de tank. Levensgevaarlijk en toen hij zijn Mini naast die van mij parkeerde om naar het lek te kijken ben ik maar snel weggereden, ik heb wel een blusser aan boord maar dit was overdreven. Nog op zoek gegaan naar Gregor Nick (van het Radlager, bleek natuurlijk een aardige kerel te zijn) en wat BMN'ers (Bekende Mini Nederlanders). Alleen de MiB (Man in Black Van) Anne zat nog in zijn tent met een vriend (de rest lag waarschijnlijk al op het strand).

Dag 3 - 6: Camping Gardameer

Bij Camping d"Italia was geen plek meer voor onze tent. Wel hadden ze nog een complete familietent met koelkast voor ons. Heerlijk. Wel een foute familiecamping (soort Vinexlokatie aan het Gardameer). Na ruim 2.000 km hebben de zondag als rustdag bestempeld (dat heb ik eerder al ergens gelezen :). Twee luchtbedjes en niets anders doen dan dobberen in het meer en twijfelen welke kant nu in de zon mag bakken.

Naar huis
Maandag half 10 vertrokken naar Nederland met als doel om in twee dagen thuis te zijn. Uiteindelijk ging het zo goed dat we de 1.350 kilometer in nog geen 13 uur hebben gereden. 's-Avonds dus alweer thuis en in mijn eigen bed. Home sweet home. Voor de statistici onder ons: 6 dagen, 3.340 km, 237 liter benzine, gemiddeld ruim 1 op 14. Wel ruim 1 liter olie, maar dat zal met het bergrijden te maken hebben.

Volgend jaar weer! Ik heb mijn hoop gezet op een enorm Mini 45 feest...